Aanraken, mijn hand op je arm,
voelen hoe spieren verharden,
weerstand bieden ,
je gezicht lacht niet,
je ogen denken,
dan relax je.
Ik haal mijn hand weer weg,
ik weet het,
het mag,
maar niet onverwacht.
Niet onvoorbereid.
Niet zo snel.
Ik moet eerst luisteren
en weten, ik ken dat,
herken mijn noodzaak,
om het te benoemen en te vertellen.
Je verhaal klinkt me
onwaarschijnlijk in de oren;
Ik ben immers zo bewust moeder.
En dan hoor ik wat ik al wist,
dat het ook mijn verhaal is,
maar niet dat van mijn moeder.
Toch ben ik er niet rouwig om,
ik heb zo geleerd wat zij niet wist:
houden van is nabijheid en warmte.
©Gavi Mensch
19-10-2009/ 9-11-2009
Tidak ada komentar:
Posting Komentar