Blanca Mathilda

Ik was ooit dochter en nog steeds moeder, nu ben ik grootmoeder van de dochter van mijn dochter.
Van mijn dochter en mijn schoonzoon.
Trotse en gelukkige grootmoeder van Blanca Mathilda, het kleinkind waar ik waar ik de brief aan geschreven heb, het kleinkind waar ik de schietgebedjes voor heb gedaan. En zoveel mensen met mij.... bezorgde vriendinnen en vrienden, nichten en neven, collega's en zelfs patiënten.



Welnu, hier is ze dan, natuurlijk de mooiste, de slimste en de sterkste:
Blanca Mathilda, 3375 gram en 50 cm,
een bos haar om jaloers op te zijn en de Spaanse amandelvormige grote ogen!

Geboren op donderdag 29 juli 2010 om 07.54 u.

Tien vingertjes, tien teentjes, lange slanke benen,

(heeft ze niet van haar grootmoeder),

lange slanke vingertjes van haar vader en het mondje van haar moeder,

ze kijkt en luistert, ze eet en slaapt ( siësta na siësta) en

ze huilt maar weinig, genoeg om te laten weten dat ze er is.

24 uur oud, pikzwarte krullen tot over haar oortjes, nog wat bedenkelijk ( geef haar eens ongelijk)en fluitend op haar vingers!

Alle relexen in orde, de eerste flamenco-pasjes en de vraag op haar gezichtje: "Moet dit nou?"

Zo groeide ze negen maanden, ondersteboven ( nu is het alleen de foto die ondersteboven staat natuurlijk) een kleine boeddha!

Op papa's hand de derde dag.

En zo ziet geluk eruit!

@Gavi Mensch
Maastricht, 1-8-2010.