Single en toch niet meer zó alleen.

Wat blijft er behalve de echte mensch en de natuur nog over om te adoreren, ik bedoel voor mij, als min of meer verplicht einzelgänger?
Slechts het kortstondig genieten, de momenten van verwondering. Zoals die van gisteren.

Mijn kleindochter van 3 maanden brabbelde minutenlang door de telefoon. Ze is mijn favoriete mensch. Een wonderlijke minivrouw met karakter, nu al!

Wonderlijk was ook het biggetje dat ik bij de AH kreeg; het bleek geen spekkie te zijn maar een Toy Story promotie en ik heb het dus weer uitgespuugd.

Mijn Twittervriendin uit het hoge noorden was in de stad en bleek net zo aardig als op Twitter: transparant, attent, creatief en gedreven; een leuke ontmoeting.

Een oude penpal meldde zich al vroeg op Skype en strooide met complimentjes over mijn blogschrijfsels. Normaal is hij bijzonder kritisch naar mij toe en soms schrijven we tijden niet; het telefoongesprek was dus een verwondering waard.

En heerlijk was de glossy met de zachte G: Geert, die ik opeens zag bijhet benzinestation, een ongeautoriseerde, supersatirische uitgave, prachtig vormgegeven, goede verhalen, veel humor en mooie foto's. Aanbevelenswaardig!
Een groot deel van de avond heb ik met een voldaan gevoel gelezen, bladzij na bladzij; zelfs de advertenties zijn geweldig. Ik denk dat ik bij dezen de uitgever en medewerkers van het blad op een voetstuk zet en dat is, gezien de titel van het blad, eigenlijk ook wonderlijk. Ik heb vannacht over die beslissing gereflecteerd, met een uur extra vanwege die onzinnige zomertijdaffaire.

Maar ik had ook tijd voor een nachtmerrie over trouwen: drie mannen en ik kon niet kiezen. De leukste en mooiste was niet de wijste, de wijste was ook de meest eigenwijze en de meest verkreukelde was de beste minnaar. Daar moet ik vandaag mijn gedachten nog maar eens even over laten gaan. En ook over de connectie die het mogelijk heeft met de glossy. Of zou er al een verbinding geweest zijn met Harry uit het hierlaters*? Een goede schrijver, arrogant en narcistisch ( de ziekte narcisme is toch geen epidemie aan het worden?), vrouwonvriendelijk als weinig anderen. Zou mijn nare droom zijn laatste streek geweest zijn?
Kortom, ook mijn nacht was verwonderlijk, niet bepaald iets om te herhalen maar toch; ik was opgelucht toen ik 'single' bleek te zijn bij het ontwaken.

Ik wil nog even terugkomen op het voetstuk en mijn voldane gevoel bij het lezen van de glossy. Ik had (klinkt misschien wat overdreven maar het is echt zo) weer het idee dat saamhorigheid in Nederland echt bestaat. Het feit dat zoveel artikelen en commentaren op dit moment de antisociale gang van politieke en niet politieke zaken bespreken en aanvallen verheugt mij. Ik voel me gesteund en niet meer zó alleen!




©Gavi Mensch
Maastricht, 31-10-2010.





*hierlaters: nieuw woord uit de nieuwewoordenfabriek van Chawwa Wijnberg

.