Je kunt noch je handen,
noch je ziel warmen
aan vuur dat gedoofd is
en nooit meer aangeblazen wordt.
Een grauwe ashoop.
Nooit nieuwe vlammen,
geen vonken, geknisper
Is er iets troostelozer?
Wraak en frustratie
zinloos gebrieste woorden
nat van spuug en tranen
zwaar van dubbel leed.
Blijft dat hopeloze
staren naar het grijs
Nooit meer liefde voelen
nooit meer een thuis.
Geen woord zonder ondertoon.
geen uitzicht, slechts een muur.
Daar is geen ondergaande zon
Ik ken geen wraak,
heb geen wrok,
wel een thuis
met een knetterend vuur
en daar woon ik,
alleen.
©Gavi Mensch
Uit mijn dagboek: Levenslang.
30-1-2011
.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar